واریز کمک معیشت برای پرستاران؛ مبلغی که خود باری گران بر دوش آنها شد
یک پرستار با انتشار تصویر فیش واریز کمکهزینه پوشاک در فضای مجازی، خبرساز شد.
به گزارش تجارت ایده آل، یک پرستار با انتشار تصویر فیش واریز کمکهزینه پوشاک در فضای مجازی، به مبلغ ۳۰۰ هزار تومانی این کمکهزینه واکنش نشان داد.
این پرستار با کنایه به افزایش شدید قیمت پوشاک، نوشت: «با این کمکهزینه ۳۰۰ هزار تومانی میتوانم یک جوراب بخرم.»
ماجرای کمکهزینه ۳۰۰ هزار تومانی پوشاک شاید در نگاه اول فقط یک مبلغ کوچک در فیش حقوقی باشد، اما برای بسیاری از پرستاران، مسئله بسیار فراتر از این رقم است. وقتی پرستاری با شیفتهای طولانی، فشار کاری بالا، کمبود نیرو، مسئولیت سنگین و مواجهه دائمی با درد و بیماری مردم، در نهایت برای خرید لباس کار یا پوشاک چنین مبلغی دریافت میکند، طبیعی است که این موضوع برای او تلخ و حتی کنایهآمیز باشد.
پرستاری از آن دسته مشاغلی است که ساعت کاری و میزان مسئولیتش با بسیاری از مشاغل قابل مقایسه نیست. یک پرستار ممکن است ساعتها سرپا باشد، شبکاری و اضافهکاری داشته باشد، در شرایط پراسترس با بیماران بدحال سروکار داشته باشد و در عین حال با مشکلات جسمی و روحی ناشی از فشار کار دستوپنجه نرم کند. با این حال، بسیاری از پرستاران معتقدند حقوق و مزایای آنها تناسبی با این میزان از زحمت و مسئولیت ندارد.
مشکل فقط قیمت یک لباس یا یک جفت جوراب نیست؛ مسئله، کاهش قدرت خرید و فاصله روزافزون درآمد با هزینههای زندگی است. وقتی هزینههای مسکن، خوراک، پوشاک و سایر نیازهای روزمره بهشدت افزایش پیدا کرده، مزایایی که رقم آنها همچنان بسیار پایین باقی مانده، بیش از آنکه یک حمایت واقعی باشند، احساس بیتوجهی به زحمات کارکنان درمان را ایجاد میکنند.
بخشی از همین شرایط باعث شده تعداد قابل توجهی از نیروهای متخصص حوزه درمان به فکر مهاجرت بیفتند؛ نیروهایی که سالها برای آموزش و تخصص خود وقت گذاشتهاند و در صورت فراهم بودن شرایط بهتر، میتوانند سرمایه ارزشمندی برای نظام سلامت کشور باشند. مهاجرت پرستاران فقط از دست دادن چند نیروی انسانی نیست؛ پشت هر پرستاری که میرود، سالها هزینه آموزش، تجربه و مهارتی قرار دارد که جایگزین کردن آن ساده نیست.
البته مسئله پرستاران تنها با افزایش یک کمکهزینه یا پرداخت یک مزایای مقطعی حل نمیشود. آنچه بیش از همه اهمیت دارد، ایجاد تناسب واقعی میان حقوق، مزایا، حجم کار، مسئولیت و شرایط دشوار این حرفه است؛ بهگونهای که یک پرستار بتواند با درآمد خود زندگی شایستهای داشته باشد و مجبور نباشد برای تأمین هزینههای زندگی، مدام شیفت اضافه بردارد یا به مهاجرت فکر کند.
کنایه «با این کمکهزینه ۳۰۰ هزار تومانی میتونم یک جوراب بخرم» شاید کوتاه باشد، اما پشت آن گلایهای بزرگتر قرار دارد: گلایه از اینکه زحمت کسانی که هر روز در خط مقدم مراقبت از بیماران هستند، با سطح درآمد و مزایایی که دریافت میکنند، همخوانی ندارد.
منبع: برترین ها
